Cathy de Quetzal
Deze zeer lieve, mooie dame is 14,5 jaar geworden.
Helaas is zij door een kwaadaardig gezwel van ons heen gegaan.
Ik mis haar nog elke dag en zou haar nooit meer vergeten.
Deze pagina blijft ongewijzigd ter eere van mijn lieve schat Cathy!!
Klik hier voor in herinnering
Cathy was de eerste Blauwe Rus in ons leven die
bij ons is komen wonen.
Ik ben gaan bellen  met
een kittenbemiddelaar van dit ras.
Vroeg deze dame aan de telefoon of er nog katjes beschikbaar
waren
en wat de kosten van zo'n katje was.
Wat de prijs betreft, daar schok ik een beetje van. Meteen vroeg ik de dame
of ze geen oudere katten had.
Het liefst een katertje. Nee, dat had ze niet, maar wel een poesje
van 5 jaar oud. Wij hebben meteen contact gezocht met die mensen waar Cathy zat.
Om vervolgens een afspraak te maken.
Na een tijdje daar te hebben gezeten, besloten Marco en ik
om het poesje "Cathy" mee naar huis te nemen!!!!!
Cathy was een klein poesje van 5 jaar, zij is in 2000 bij ons in huis gekomen.
Toen wij in de auto zaten, was
ze helemaal in paniek en heeft van
angst in haar mandje gepoept!!
Thuis aangekomen deed ik het mandje open en hup daar vloog ze als een
haas weg.
Na lang zoeken hadden we haar in de kattenbak gevonden.
Nee, dacht ik, dat moet niet, daar moet ze haar behoefte straks in gaan
doen,
dus ik tilde de deksel eraf en ze vloog als een raket naar boven toe...................
Je begrijpt het al, we waren haar weer kwijt. Na een tijdje zoeken hebben we haar gevonden,
ze
was boven op de studio tussen de tuinstoelen verstopt.
Ze was heel erg bang......het was gewoon zielig.
Ze woog twee kilo en ik dacht, dat kan nooit goed zijn. En dan ook niet
eten.
De mensen waar wij Cathy vandaan
hebben gehaald, die hadden haar
de naam Yappie gegeven,
maar dat vonden wij niet zo'n leuke naam
voor een poesje. Dus besloten wij
haar
Cathy te gaan noemen......
(en daar luisterde ze goed naar)
De volgende ochtend toen Marco en ik wakker
werden, lag zij heel triest
op de tweede tree
van de studiotrap.
Daar heeft zij zo'n drie dagen gelegen.
Wanneer er iemand kwam kijken, dan ging zij weer tussen die tuinstoelen liggen.
Later hebben wij maar een kattenbak boven op de studio gezet met eten en drinken.
Wij konden niet ontdekken of ze wel ging eten.
Ik heb 10
tien brokjes geteld en deze op de grond neer gelegd,
zodat we konden kijken of ze die wel at.
Ik (Helen)vond haar heel erg zielig en ben heel vaak op de trap bij haar gaan
zitten.
Zo kon ik haar aaien en knuffelen.
De studio was voor haar vertrouwd geworden, dus gingen wij (Marco en ik)
met haar op de studio spelen. Dat ging redelijk goed. Daar voelde zij zich prettig.
Marco ging haar ieder avond naar beneden halen,
dan keek ze even in het rond
en zoeffffffffff daar ging ze weer naar boven toe.
Ik kan vertellen, dat Cathy zo'n elf dagen niets heeft gegeten,
dat ik dacht die gaat dood van heimwee.
Wij hebben contact met de oude eigenaar genomen,
om te vragen of zij haar niet terug wilde hebben, omdat ze waarschijnlijk
dood zou gaan van heimwee. Je voelt het al.......
ze wilde haar niet terug. Ik dacht als ze morgen nog zo is, dan moet ik met haar
naar de dierenarts toe, maar gelukkig ze ging eten.
Het heeft heel lang geduurd voordat ze is een keer uit haar zelf naar beneden toe kwam.
Al met al hebben wij met heel veel liefde, geduld en energie
een ander poesje van haar weten te maken.
Niet te vergelijken met hoe zij was.
Ze was lief, speels en aanhankelijk, praat en had het heerlijk naar haar zin hier.
Met heel veel geduld, liefde en aandacht kan je dus heel veel bereiken.....................
wat zeker de moeite waard was.!!!!!!
later hebben wij toch een kitten erbij genomen om te kijken
hoe een Rusje nu werkelijk is. (dat is onze Max)
|
